به نام آفریننده
پروانه و گل
چند روزه که دیگر دستم به سوی صفحه کلید نمی ره
تا انگشتانم کمی آرام بشه هر لحظه می خواد که چیزی بنویسه ولی .....
ولی حالا با یاری حق می نویسم:
نیست در دلم جز الف یار چه کنم حرف دگر یادنداد استاد
مدت زیادی به این بیت فکر کردم و فهمیدم که انسانی که تکیه گاهش
ذات لایزال حضرت حق باشد از تمام تکیه گاههای دنیوی دل میکند. به
جز خدا که با امید به او تمام گل ها شکوفه می دهند و عشق وامید دیدار یار زنده
می شودتکیه کاهی ندار ومن این را تجربه کردم و می دانم که فقت او آغاز کننده هر ورق دفتر است و بس.
پس بیایید درست زندگی کنیم

|
+| نوشته شده توسط يونس درا در
Thu 5 Apr 2007 ساعت
|